Mavi Marmara yolundayız. Güzel memleketimizin güzel yollarından Çanakkale’ye doğru gidiyoruz. Otobüsümüz sessiz ve  sakin. Herkes içindeki duygularla başbaşa. Aylar önce dondurduğum duyguları çok derinlerden çekip çıkarıyor gibiyim.

Ailemden eşim dostumdan çok kez ayrılmış çok kez uzun süreler ayrı kalmıştım. Ama gurbetin bir insana hissettirdiği koparılmışlığı hiç hissetmemişim Mavi Marmaradan çıkarılana kadar. Kollarımdan tutulup ondan uzaklaştırılırken dayanabilme gücümü arttırmak için dönüp dönüp ona bakıyordum. Herşeyimi içinde bıraktmıştım çünkü. İsrail’e bende olan iyi şeyleri götürmemek onların da zarar görmesini engellemek için herşeyimi bırakmıştım. Merhametimi bırakmıştım, onlara onlar gibi durabilmek için.

O bıraktıklarımla buluşma vakti.

Az önce verdiğimiz bir molada bir şehit eşi bindi otobüsümüze, tanıdıklarıyla görüştü selamlaştı. “Çocukları da getirmişssin” dedi biri.  “Evet onlar için bir başlangıç olsun” dedi.

Şehitlerimizin bıraktığı yerden bir başlangıç olsun hepimize

Mavi Marmara yolundayız. Onun nezdinde mazlumlar için çıktığımız mücadele yolumuzda. Allah hepimizin yolunu açık etsin.

Emrin

Reklamlar